ADHD wordt in de eerste plaats gedefinieerd als een 'stoornis' omdat de betreffende persoon, meestal kinderen (en heel vaak jongens), waarschijnlijk het volgende vertoont:

• Dwalen en afgeleide onoplettendheid,
• Rusteloze hyperactiviteit en
• Impulsiviteit die onmiddellijk bevrediging geeft.

Als je liever de video bekijkt, klik dan hieronder . ↓

GA NAAR VIDEO

Ik sta er vaak versteld van hoeveel leraren, begeleiders, psychologen en psychiaters kinderen al snel het label ADHD opplakken, zonder goed te letten op de specifieke momenten en gebieden waarop ze heel betrokken, kalm en aanwezig zijn.

Wanneer er sprake is van een aandachtstekort (ADHD), is er ook sprake van een aandachtsoverschot.

Het ontdekken van de aandachtsoverschotten bij het kind en het herkennen van de momenten waarop het zich in een zeer geconcentreerde, oplettende en niet-afgeleide staat bevindt, is naar mijn mening een cruciaal onderdeel van het leren omgaan met deze zogenaamde ADHD-‘conditie’.

Het is essentieel om de belangrijkste prioriteiten en waarden van elk kind te kennen.

Ieder mens leeft volgens een reeks prioriteiten of waarden - dingen die van het belangrijkst tot het minst belangrijk zijn.

Als je goed kijkt, zijn er bepaalde dingen waar je enorm door geïnspireerd raakt, waar je je mee bezighoudt, waar je je op concentreert en die je waarschijnlijk spontaan en zonder externe herinneringen of aansporingen zult doen. Dit zijn de dingen die hoger op je waardenhiërarchie staan.

Er zijn ook dingen die je liever niet doet. Dingen die lager op je waardenlijst staan.

Een jonge jongen kan bijvoorbeeld dol zijn op het kijken naar bepaalde tv-programma's. Hij kan urenlang geconcentreerd naar die afleveringen kijken zonder afgeleid of hyperactief te worden, maar wel kalm en geconcentreerd.

Aan de andere kant kan het zijn dat hij iets totaal niet inspirerend vindt, zoals de vuilnis buiten zetten, klusjes doen, zijn kamer opruimen of zijn huiswerk maken. Daardoor kan hij de neiging hebben om onrustig en snel afgeleid te zijn wanneer van hem verwacht wordt dat hij die taken uitvoert.

Ik weet zeker dat je vergelijkbare kenmerken in je eigen leven ziet. Bijvoorbeeld, wanneer ik tijd besteed aan het onderzoeken van menselijk gedrag, kan ik me er de hele dag mee bezighouden. Als je het over auto's, koken of iets anders hebt dat niet aan mijn normen en waarden voldoet, raak ik snel verveeld en afgeleid, en word ik onrustig.

Datgene wat het hoogst op je waardenlijst staat, is waar je spontaan inspiratie, focus, discipline, aandacht en betrouwbaarheid zult vinden. Door de manier waarop de hersenen werken, heb je hier waarschijnlijk een overschot aan aandacht, geheugen en intentie . Aandacht: je bent gefocust; geheugen: je onthoudt de informatie; en intentie: je bent van plan het te doen.

Datgene wat het laagst op je waardenlijst staat, is waar je geneigd bent om dingen uit te stellen, te aarzelen en gefrustreerd te raken. Dit is waar je waarschijnlijk een tekort hebt aan aandacht, informatiebehoud en intentie . Daardoor zul je weinig aandacht besteden, weinig informatie onthouden en minder snel geneigd zijn om die informatie toe te passen.

Wanneer een activiteit een kind niet motiveert, niet inspireert of onbevredigend vindt, is de kans groot dat hij of zij zich gaat vervelen. Of hij of zij raakt opgebrand als je hem of haar dwingt om het te doen.

Interessant is dat een van de behandelingen voor ADHD bestaat uit het voorschrijven van stimulerende middelen of niet-stimulerende middelen. Als het ene middel niet werkt, proberen ze misschien het alternatief. De gedachte lijkt te zijn dat als een kind zich verveelt, een arts een stimulerend middel kan proberen. Dit middel werkt als een kunstmatige neurotransmitter, meestal gerelateerd aan noradrenaline en dopamine, om het kind op te vrolijken en het gevoel te geven dat het bezig is. Als het kind hyperactief is, krijgt het vaak een kalmeringsmiddel.

Mijns inziens is het verstandig om een ​​kind niet meteen het label ADHD te geven. Daarmee mis je namelijk een waardevolle kans om het kind te leren hoe zijn of haar fysiologie werkt en waarom het gedrag simpelweg een feedbackmechanisme is in plaats van een "aandoening".

ADHD-‘symptomen’ kunnen wijzen op verveling of burn-out.

Burn-out kan optreden wanneer een kind naar school moet en gedwongen wordt iets te leren of iets te doen wat het niet wil doen. Dit kan leiden tot een burn-out, omdat het kind constant onder een sympathische vecht-of-vluchtreactie in zijn hersenen verkeert, waardoor het het gevoel heeft dat het ervan weg wil rennen en ontsnappen. Hierdoor is de kans groot dat het kind energie en adrenaline heeft opgekropt.

De fysiologie van de hersenen biedt meer inzicht.

In je hersenen bevindt zich een gebied dat de voorhersenen wordt genoemd, ook wel de mediale prefrontale cortex of het executieve centrum . Dit gebied regelt gedrag , kalmeert je en remt hyperactiviteit en de behoefte aan directe bevrediging. Met andere woorden, het kalmeert impulsiviteit en instinctieve angsten (de zogenaamde symptomen van ADHD). Alles wat je kunt doen om het kind in zijn of haar executieve centrum te krijgen, zal dus helpen om de ADHD-symptomen te verminderen.

Dan heb je het subcorticale gebied in de hersenen, de amygdala. Dit is het dierlijke verlangencentrum in de achterste hersenen. Dit is de plek waar impulsen en instincten ontstaan, waar je genot verlangt en pijn vermijdt.

Als je ongeïnteresseerd en ongeïnspireerd bent en iets doet wat je niet als zinvol ervaart, wordt de amygdala actief. Daardoor zul je geneigd zijn activiteiten te vermijden waar je niet door geïnspireerd raakt en impulsief op zoek gaan naar onmiddellijke bevrediging.

Wanneer je je in de amygdala bevindt, krimpen je ruimtelijke en tijdshorizonten en wordt je aandachtsspanne steeds korter. Wanneer je je in je executieve centrum bevindt, wordt je aandachtsspanne steeds groter. Je executieve centrum zorgt er ook voor dat impulsen en instincten tot bedaren komen, waardoor je veerkrachtiger en beter in staat bent je aan te passen. In de amygdala is de kans groot dat je gedrag vertoont dat gericht is op het nastreven van plezier en impulsiviteit.

Het zou daarom verstandig zijn om het kind met het label ‘ ADHD” om erachter te komen wat het kind graag doet, waar het kind door geïnspireerd raakt en wat het spontaan doet zonder dat het externe motivatie nodig heeft.

Stap 1:Begin met het kijken naar iets dat het kind doet, waar hij of zij volledig op gefocust is en waar hij of zij urenlang ongestoord mee kan bezig zijn.

Met andere woorden: bepaal de hoogste waarde van het kind. ( Klik hier om de GRATIS Demartini-waardebepalingsprocedure op mijn website te doen.)

Stap 2: Koppel onderwerpen, acties en zaken die voor hen minder belangrijk zijn aan de gebieden in hun leven die zij wél belangrijk vinden.

Zodra het kind ziet wat belangrijk voor hem of haar is en alles wat daarmee verband houdt, is de kans groter dat het betrokken blijft. Telkens wanneer je een kind met ADHD kunt helpen om volgens zijn of haar hoogste waarden te leven, zul je merken dat het ADHD-gedrag automatisch kalmer wordt en dat het kind meer gecentreerd en oplettend wordt.

Wanneer een kind prioriteit geeft en doet wat hem of haar echt aanspreekt, zul je waarschijnlijk direct een gedragsverandering zien. Dit is het moment waarop ze het meest gefocust, gedisciplineerd, betrouwbaar, geduldig, georganiseerd, geordend en betrokken zijn. Het is ook het moment waarop ze het meest geïnspireerd, aanwezig, objectief, redelijk, minder narcistisch veeleisend en minder storend zijn.

Met andere woorden, het zou verstandig zijn om het kind te helpen prioriteiten te stellen in zijn of haar leven, zodat er tijd overblijft om zich te richten op wat voor hem of haar belangrijk is.

Zodra je hun hoogste waarde hebt vastgesteld , kun je er verbanden mee leggen.

Ik zal nooit een kind vergeten dat ik ontmoette tijdens mijn klinische stage op de universiteit. Zijn moeder bracht hem naar de kamer met wat zij dacht dat ADHD-symptomen waren, en keek toe hoe hij van de ene kant van de kamer naar de andere rende. Ik vroeg haar om momenten te beschrijven waarop hij kalm, geconcentreerd, gefocust en niet afgeleid was. Ze had werkelijk geen idee. Dus begon ik dieper te graven. Uiteindelijk vertelde ze dat hij dol was op treinen en zich waarschijnlijk zou concentreren op een discussie, boek of artikel over treinen.

Ik begon toen een gesprek met een kind dat door de kamer rende met een opgekropte energie die hij probeerde te verdrijven. Ik vroeg hem: "Wat is de langste trein die je ooit hebt gezien? Hoeveel wagons heeft hij? Hoeveel daarvan vervoerden wagons? Wanneer heb je voor het laatst een trein gezien? Was het een goederentrein of een passagierstrein?" Hij ging stil naast me zitten en begon te praten. Dus ik ging door. Ik vroeg hem: "Hoe breed is het spoor? Heb je het gemeten? Hoeveel wielen heeft elke wagon? Wat is de meest voorkomende kleur die je in die wagons ziet? Wat is de gemiddelde snelheid van een passagier?"

Ik bleef vragen stellen en zette hem aan het denken, en daardoor was hij stil, geconcentreerd en betrokken. Zijn moeder kon het niet geloven. Ik stelde toen voor dat ze wat tijdschriften en boeken in de trein zou kopen en hem ergens mee naartoe zou nemen waar hij treinen beter kon bestuderen.

Zoals ik haar destijds uitlegde, had haar kind, waarvan ze dacht dat het ADHD had, ook een sterk geconcentreerde aandachtsoverschot . Daardoor vertoonde hij een ongelooflijke orde op dat gebied, en een aandachtstekort voor alles wat niets met het onderwerp te maken had. Maar als ze dingen aan dat onderwerp koppelde, zou het zich uitbreiden en kon ze verbanden leggen. Ze zou bijvoorbeeld kunnen vragen: "Hoe lang is een passagierstrein? Hoeveel mensen zitten er in de trein als er zes mensen per wagon zijn? Wat is de gemiddelde reistijd met een treinkaartje? Welke brandstof verbruikt de trein? Laten we het eens uitzoeken!"

Zolang ze de link met treinen bleef leggen, zou hij waarschijnlijk in zijn executieve centrum blijven , betrokken en gefocust blijven en minder snel hyperactief en impulsief gedrag vertonen.

De actiestappen die ik ouders en leraren aanraad als het gaat om kinderen die ADHD als diagnose krijgen, zijn de volgende:

1. Ontdek wat een kind hiërarchie van waarden zijn.
2. Laat ze zich erop concentreren en er goed in worden.
3. Blijf links toevoegen van de dingen die ze niet belangrijk vinden naar de dingen die ze wel het belangrijkst vinden.
4. Blijf andere dingen die je ze wilt leren met elkaar verbinden door veel vragen te stellen.
5. Ontdek hoe hun waarden U DIENEN, of anders wilt u ze misschien 'repareren'.

Wanneer je je kind toestaat om volgens zijn of haar hoogste waarden te leven, zul je zien hoe zijn of haar geduld groeit. Zo niet, verkort dan de tijd om de verwachtingen terug te brengen tot redelijke termijnen. Naarmate ze meer betrokken raken, zullen deze termijnen waarschijnlijk langer worden.

Bij de omgang met een kind met ADHD is het verstandig om:

• Blijf meer vragen stellen over het onderwerp waar ze door geïnspireerd zijn totdat ze het begrijpen. vertrouwen op zichzelf. Als ze dat doen, is de kans groter dat ze willen uitdagingen aangaan die hen inspireren en hen voorbereiden om hun natuurlijke leiderschapskwaliteiten te ontwaken.
• Zorg dat je georganiseerd bent, zorg voor een routine en geef ze de mogelijkheid om zich te concentreren op wat voor hen inspirerend is.

CONCLUSIE

Kortom, als het om ADHD gaat, zijn deze "stoornissen" of "aandoeningen" vaak niets meer dan een feedbackmechanisme om kinderen te helpen authentiek te zijn en te streven naar wat echt en diepgaand betekenisvol voor hen is. Het kan lastig zijn om te leven in een maatschappij die wil dat je erbij hoort in plaats van opvalt. Geef kinderen die het label ADHD krijgen de kans om zichzelf te zijn en laat ze uitblinken in wat ze graag doen. Zo niet, dan zal hun amygdala je helemaal gek maken.

Zodra u een kind het etiket ADHD opplakt, hem of haar medicijnen voorschrijft en negeert wat echt belangrijk voor hem of haar is, loopt u misschien wel een genie mis die iets werkelijk bijzonders kan doen.